SPIEGELING

Een gebouw heeft een huid. Het gekozen bouwmateriaal geeft het een harde uitstraling, een zacht, een glanzend of mat karakter. Gesloten of transparant.

Baksteen, marmer, hout, aluminium, glas, leem, alles is mogelijk. Zelden wordt gekozen voor een spiegelend oppervlak. Bij elk materiaal kun je genieten van de aard ervan. Niets zo mooi als een felrode, gladde verblendsteen (ons oude postkantoor). Of Middeleeuwse kloostermoppen (St.Peters Gasthuis en het Presikhaeffs Huys).

Soms wordt toch voor een reflecterend oppervlak gekozen. Zo is de nieuwbouw van het Huis der Provincie met luchtbruggen verbonden met de oudbouw. Ze zijn bekleed met gepolijst aluminium.

Een reflecterend oppervlak laat niet zijn eigen aard zien, maar toont je wat er achter je is. Als je van de Weerdjesstraat naar het H.d.P. kijkt, dan kan het zijn dat de lucht boven de Eusebius donkergrijs is maar op de luchtbruggen zie je op hetzelfde moment een strakblauwe lucht. Dat is het weer achter je, boven de Rijn. Dat maakt het verrassend.

In Brussel zag ik een verrassende cylinder van hetzelfde materiaal.

En in Rotterdam hebben we natuurlijk dat schitterende depot van museum Boymans van Beuningen.